| ||
| De avonturen en verhalen van . . . Repelsteel |
| ||
|
Met mijn neus tegen de etalage gedrukt stond ik naar mijn jongensdroom te kijken. Als je dat bij je droeg was je geen jongetje van twaalf meer maar een nozem. Machtig en stoer te gelijkertijd. Hiermee maakte je indruk op de jongens en de meisjes. Neen, dat knipmes met mijn naam er op zou niet in mijn bezit komen. Nu niet en nooit niet. Ik smeekte er om dat het een lieve lust was. Ik dreigde zelfs om desnoods mijn ouders neer te steken. Dat vond mijn vader een steekhoudend argument. In het huis met ‘het gebroken geweertje’ kwam geen zakmes onder mijn handbereik. Geen klapperpistool, geen plastic nepgeweer. En die dolk van rubber die ik ooit eens per toeval kreeg was waardeloos. Het ding ging meteen stuk. Weer stond ik met de neus tegen de vitrine gedrukt. Daar lagen de messen voor de overlevers, de avonturiers en Lebensretters. Van survivaltool tot een imponerend kapmes waarbij vergeleken het mes van Rambo nog het meest op een aardappelschilmesje leek. Maar nu zou ik er een kopen. Een mes dat niet onder de vuur-en wapenwet zou vallen. Een zakmes dus volgens de verkoopster en adviseerde mij het basismodel aan: de Swiss Army Knive Ergo. Met een nog betere grip en inclusief plastic tandenstoker. Ik rechtvaardigde deze aanschaf vanwege het feit dat ik dan in staat was om in de bossen van Tsjechië mijn brood en beleg te kunnen snijden. En als de nood aan de man kwam kon ik met het mes de aanwezige dames verdedigen tegen opdringerige beren. Nee, ze hoefde het niet in te pakken. Het zakmes ging zo mijn broekzak in. Trots verliet ik de winkel. Na 37 jaar had ik toch nog mijn zin gekregen en mijn vader hoefde niets te weten. Met goed gemoed verliet ik in de auto Leeuwarden. Op weg naar Arnhem en Tsjechië. Elke kilometer verder van mijn woonplaats af voelde ik me relaxer, fijner. Het vakantiegevoel nam hand over hand toe. Ik had alles nauwkeurig ingepakt en niets aan het toeval overgelaten. Vrolijk zag ik de contouren van Arnhem naderen en dacht aan het mooiste kado wat ik mezelf gegeven had. De Swiss Army Knive Ergo. Ik zag het mes nog liggen. Keurig op het dressoir. Shit! | ||
| 1 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Zgirl, de slijtersdochter en mijn voormalig maatje, heeft een nieuw vriendje gekregen. Nieuw is natuurlijk wat overdreven want de 45 jaartjes en het buikje zitten er bij hem inmiddels ook al in. In dit geval is een 36 jarig meisje zo ongeveer de hoofdprijs. Lucky Jackpot. Of beter gezegd: lucky JT. Zgirl ging zo op in JT dat ze even vergeten was om haar toenmalige liefdeslover, waarmee ze al drie jaar een relatie had, het heugelijk nieuws te vertellen van haar nieuwe liefde. Dat was een hele verrassing voor hem die dinsdagavond na Pasen toen hij nog even langs ging voor een kusje. Haar bed was reeds bezet. Schijnbaar is in oorlog, liefde en bij zgirl alles geoorloofd. Ik moest toezien dat zgirl zich helemaal overgaf aan deze meneer. En toegegeven: haar ogen stralen en zgirl kijkt met adoratie tegen hem op. Figuurlijk en letterlijk. Want hier staat een echte man, een kerel, een ruwe bolster, een held, een hero, een God, een medewerker buitendienst in een linkmiegelige branche die de hoogste prioriteit heeft bij de Autoriteit Financiële Markten. Gebruind door de zon, water en vermoedelijk zijn ego. Dit moet wel een schipper zijn! En dat is ie ook: de schipper van de Kameleon. En natuurlijk is deze bruine vlootvaarder ook thuis de baas. Want twee kapiteins op één kussen daar slaapt de duivel tussen. En naar ik begrepen heb heerst daar, zoals op elk schip, orde en tucht. En dat wil ik allemaal niet weten. Nu niet en nooit niet. En ik heb dan ook letterljk staan overgeven toen mij een smsbericht (per ongeluk) bereikte dat begon met: Je perverse slet wil . . . | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
|
"Ik kies mijn huurders zelf uit, want ik wil alleen maar nette mensen in mijn huisje" zei de vrouw resoluut. "en weet u? Mijn man zaliger heeft het hele interieur destijds zelf gemaakt en alles is altijd spic en span schoon". Daar konden de goede lobbes Theo en zijn gezin het mee doen. Theo is een nette kerel en zijn vrouw is zowel net als schoon. Dus dat ging helemaal goedkomen in dat vakantiehuisje. Het huisje dat ze gehuurd hadden van die propere mevrouw was ietwat out-dated, jaren tachtig inrichting, veel kleedjes, verkeerde kleuren en een hoog doe het zelf gehalte. Maar a la. Het huisje was meer dan proper en en prijsgunstig. Alles zat er in en je bent meer buiten dan binnen als het goed is. En dat klopte. Het werd een prachtige en warme vakantieweek. Tot op de een na laatste vakantiedag. Moe en warm van een dagje uit arriveerden Theo en zijn schare voldaan bij hun vakantiehuisje. Het was bloedheet en iedereen verlangde naar verkoeling. Theo en zijn familie werden op hun wenken bedient. De deur van het pittoreske huisje was nog niet open en een waterstroom kwam hun tegemoet. De hele keet stond blank en niet zo weinig ook. De oorzaak van de waternoodsramp was simpel. De aanrechtkraan was niet uitgezet en de inrichter van het paleisje had niet voorzien in een spoelbak met een overloopvoorziening. Tsja en dat is vragen om problemen. Theo kreeg het, ondanks zijn natte voeten, er nog warmer van. Deze ramp mocht niet uitlekken. Vooral niet aan die propere verhuurster want dan waren de rapen gaar. En zin in een confrontatie had Theo al helemaal niet. Schoonmaken was het devies. De laatjes van het aanrecht werkten niet mee want spaanplaat zwelt lekker op na een waterbad. Na enig duwen, trekken en geweld werden de laatjes uit hun krappe behuizing gehaald en in de hete zon gelegd. Het terugplaatsen was ook al een feest. Met gevloek, getier en geweld werden de keukenladen teruggebeukt. Muurvast. De volgende ochtend reden ze vroeg naar huis. Gelukkig had de verhuurster zich niet laten zien. Een hele opluchting voor Theo die haar liever aan de telefoon had. Dat was vast veiliger. 's Avonds ging de telefoon. De verhuurster. Theo haalde diep adem en bereidde zich voor. Nu ging het gebeuren. Of ze volgend jaar weer kwamen, want zo schoon had nog nooit iemand het huisje achtergelaten! | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Mijn collega Eelkje kwam mij tegemoet bij de ingang van ons reclamebureau. Zij naar binnen en ik naar buiten. “Goedemorgen” zei ze tegen mij. “Jij ook” was mijn antwoord om te vervolgen met “Julius is not amused” en vervolgde mijn weg naar de NHL. Julius, mijn compagnon, is een aardige vent, doet geen vlieg kwaad, is niet boos te krijgen, verre van lui en zit vol met plichtbesef. ’t Is dat zijn ouders destijds anders beslisten maar dan had hij vast Calvijn geheten. Als hij van Enschede naar Leeuwarden rijdt gaat hij altijd voor de file uit. “Anders kom ik later dan nodig is” en “Dat is zonde van de tijd”. Zo rond zeven uur ‘smorgens kun je hem al in onze studio vinden. Altijd in de weer om iets te installeren op onze computers of alvast iets anders zinnigs te doen. Julius is wél een prater maar zeker ook een doener. Het was een fraaie 1 aprildag. Stralend weer, hier moet een man van de wereld toch vrolijk van worden. Daarom besloot ik alvorens mijn wijsheid op een school te distribueren nog een bakkie te doen bij Julius. Maar in de studio donderde het. Daar zat Fishfinger zeer matig geïnteresseerd door een magazine te bladeren met een blik in zijn ogen als ware zijn achternaam Migraine. Julius was pissed off en goed ook. Zo had ik hem nog nooit gezien. In hetzelfde fraaie weer was hij de studio ingegaan die vroege ochtend. En kwam er alras achter dat elke computer was ontmuist. Op de server was nog wel een papier geplakt met daarop de cryptische tekst. ‘Als de baasje van huis zijn dansen de muizen achter in het staatbosbeheer bos’. Deze doener had dat wel gezien maar niet de moeite genomen om ff door te denken. Als een eenpersoons tsunami was hij door het gebouw gegaan op zoek naar een muis. Vruchteloos. Ik klopte hem op de schouder en zei: “take it as a gentlemen!” om te vervolgen met “ik ga er van door. Zie hier, daar is Eelkje al.” Zoals altijd stralend. Nee, dat ging nog leuk worden . . . | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Er hangt een jurk in mijn kast. Jaren vijftig snit, zijdeachtigestof met een groen en roodachtig bloemmotief. Afgezet met zwarte tule. De vraag van de diverse dames die mijn garderobe wel eens frequenteerden was altijd hetzelfde: “wat doet deze vent met een jurk. Het zal toch niet waar zijn! We zouden optreden als de the Andrew Sisters. Playbacken. Moi, de held van dit verhaal en filmoperateur van het filmhuis in Arnhem. Hennie een snaak met stoute oogjes en een blond kuifje die het daar allemaal regelde en Jacques een parmantige homofiel van 1 meter 90 die bijna niet kon wachten tot het zover was. Neptieten, panties, pruiken en pumps met maat 43. Alles was geregeld, alleen nog een robe voor mij. Want Andrew sisters gaan in der regel in een jurk met kousen het podium op. Jacques seinde me snel in. Ergens in een tweedehands zaakje in Nijmegen hangt een jurk met jouw naam er op. Een beauty en die moet je even passen. Heel onnozel ging ik naar dat winkeltje toe. Er lag een jurk voor me klaar en die wilde ik wel even passen. Snel naar de paskamer. Kleertjes uit en jurkje aan. Oef. Dat ging strakker dan ik dacht. Maar een weekje aan de lijn zou wonderen verrichten en kilo’s doen smelten. De jurk uittrekken. Dat ging dus niet. Nog es een keer, maar nee, er was geen beweging in te krijgen. Ik kreeg het Spaans benauwd, het zweet brak bij me uit en gutste over mijn gezicht. Het paskamertje kwam op me af. Pure paniek. Hulp vragen aan die meneer van de winkel was geen optie. Een meneer die een vent in een jurk uit zijn jurk moet helpen. Mij niet gezien. En het was ook geen gezicht. Daar stond ik dan in mijn onderbroek en een halfomhooggesjorde jurk in een zweterig lijf. Uiteindelijk kon ik met veel gekraak en wat gescheur aan deze vrolijke dwangbuis ontsnappen. “Ik neem ‘m” zei ik en snelde naar huis. In het kraakpand waarin ik vertoefde werd ik opgewacht door Juliëtte, een fanatieke rechtenstudent die het overigens zelf niet zo nauw nam met het mijn en dein. Ze was in het bezit van zwarte kraaloogjes en pikzwart lang haar. “En, heb je je jurk” en “mag ik em ff passen?” Voordat ik het wist greep ze de jurk uit mijn handen en trok haar trui uit zodat mijn uitzicht beperkt werd door een wat smoezelig wit onderhempje. De feministische BH verbranding was niet aan haar voorbijgegaan. Links en rechts enorme plukken okselhaar waar een jaren 70 poes zich niet voor hoefde te schamen. “Kijk” zei ze,” hier aan de zijkant zit een rits, dat wist je toch wel?” Ja, nu wel. Saved by the zipper. | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
|
Ik ben een aktieve wandelaar maar verder te lui om voor de Duivel te dansen. Elke dag met de auto naar het werk in plaats van met de fiets. Er is gelukkig altijd wel een smoes voor handen en mijn ritjes naar de NHL zijn helemaal het toppunt, ik zou er in tien minuten naar toe kunnen kruipen. Wandelaars heb je in allerlei soorten en maten. Ik haat ze bijna allemaal. Type natuurvorser staat bij mij hoog genoteeerd. Meestal kort van stuk, tanig en bruinverbrand hoofd. Uitgerust met een onvermijdelijke ringbaard en voorzien van een jagersplusfour met bijbehorend petje. Op de borst hangt een groot stuk optiek: een verrekijker van formaat. Gek genoeg zijn deze wandelaars opvallend veel te vinden op de waddeneilanden. Wat ‘ie’ nou precies met die verrekijker doet vroeg ik ooit aan zo’n natuurkabouter. ‘Welnu ik bestudeer de natuur en met name richt ik me op roodborstjes’ wist de man mij te vertellen. Ja ja, dat zal wel met die natuur dacht ik. Roodborstjes op een waddeneiland? Die zijn daar helemaal niet maar op het strand natuurlijk wel. Maar er is nog een andere soort. Die staat bij mij met stip op één! Als ik over de door God en Staatsbosbeheer geschapen paden loop en geniet van de natuur zie ik al snel de sporen. Niet die van leuke roodborstjes, een hyperactief konijntje of een paardenvoet. Als ik die sporen ontwaar is het gedaan met de rust in mij. Ik ga amechtig ademen en wil dan nog maar één ding. Weg en naar huis. Ze rijden meestal in een Opel Agila. Daar kunnen er wel vijf in. Parmantig stappen ze met hun grijze permanentjes uit. Gehuld in fel gekleurde en gewatteerde jacks of bodywarmers. Vervolgens trekken ze aan twee touwtjes waardoor die jacks nog boller gaan staan en dan komt het tevoorschijn. Het voorland van de rollater: Nordicwalkingsticks. Vermijd deze wandelende takken! | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Willem is een slijter pur sang. Als je hem ziet staan met zijn goudbestikte wijnrode sloof, leunend op zijn steekwagen dan kan je maar aan één ding denken. Dit is een man van de wereld, whisky en wijn. Zaag, zoals ik hem wel eens noem, is een stuk ouder, speelt nog elke maandagavond met mij een ongenadig spelletje squash. Wim is altijd op tijd, de rust zelve, onverstoorbaar en laat zich zeker niet in de luren leggen. Gelijk of ongelijk, deze Bottelier geeft niets toe. Never nooit niet. Ik was toe aan een ander auto. Mijn ‘petit cruiser’ voldeed prima maar het zeer ongunstige onkostenperspectief, nieuwe uitlaat, grote beurt en wat garagemaffiosi nog meer zouden gaan vinden was een slecht teken aan de wand en daarom op weg naar een nieuw vierwielig vehikel. Zgirl, mijn maatje en meer, zijn dochter, deed mee en we besloten elk om een spiksplinternieuw Citroën C1 aan te schaffen. Amper wegenbelasting, weinig C02 uitstoot, 1op 21 en brandweerrood. Groener kon niet! Na 16 weken kregen we onze autootjes,. Trots stonden we er naar te kijken. Opeens riep Zgirl: “het zal toch niet!” om te vervolgen met “Dat is typisch mijn vader”. Wat bleek, de onverlaat had buiten de kennis van dochterlief om de achterkentekenplaat voorzien met reclame voor de slijterij: ‘www.debotterlier.nl de slijter die verrast’. Woest was Zgirl. Dit vroeg om wraak! Na enige tijd had ik het. Zgirl vond het top en zorgde voor het busje, haar moeder wilde er niets van weten en ik ging aan de slag. Een zeefdrukvrindje liet zich niet onbetuigd en die aardige jongens van de Kwikfit deden het voor niets en bijna in hun broek van het lachen . . . Het duurde precies vier weken, toen de drankleverancier annex Nederlandse Inparkeerkampioen 2008 (origineel waar) het op een zaterdagmiddag ontdekte. “Hij heeft mijn auto vernield de boef en heeft vast geen professioneel materaal gebruikt” “En als hij maar niet denkt dat ik er wat van zeg.” Dat heeft ie ook nooit gedaan maar wel vier weken gereden in zijn bestelbus met: www.visserendegraef.nl reclame die verrast. Dat wel. | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Anna doet in glas. Niet in dubbelglas, niet in veiligheidsglas of bierglazen maar in communicatieglas. Kilometerslang, buigzaam en heel dun. Anna voorziet Nederland van glas en met verve. Anna rijdt ook in een leuke auto. Een retro Volvo, haar mooie mooie rondingen past haar perfect. Er moest eerst wat opgeruimd worden voordat ik kon instappen. Tsja, dit is een eenpersoons auto en ze had helemaal gelijk. Je ruimt op. Belooft jezelf dat je nooit meer zo een troep maakt en ja . . . Anna was er opeens in mijn leven. Ik kan me de eerste ontmoeting nog goed herrinneren. Het was koud en ze stond daar maar op mij te wachten, dit vroeg om begrip, kameraadschap en voor we het wisten waren we SoulMates. Na een wat een ‘uit het oog verloren periode’ is alles weer allemaal goedgekomen tussen ons en gisteren zou ze bij me komen. Helemaal prima en ik verheugde me op haar komst. Ze kwam binnen als een puberale ballerina. Goedgemuts en vol energie. Anna’s ogen glansden en dit maal niet van het vocht van verdriet maar van geluk. Anna had haar Jan gevonden en haar wens voor hem kwam uit. Gierend van de zenuwen als de pest ging ze er naar toe. Ze keek er tegenop maar als een zonnestraal kwam ze mijn woonkamer binnen. “Wil je ze zien?” riep ze en begon gelijk het woord bij de daad te voegen. “niet hier, iedereen kan je zien” riep ik nog tevergeefs. Ik werd er ook een beetje verlegen van toen ik oog in oog kwam te staan met een wel zeer getrimde damesschoot en drie ringetjes die naar mij glansden. Anna is gelukkig en zit weer goed in haar vel. En dat is glashelder. | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
|
Mijn dochterlief Rhea had een reisje verdiend. Samen met Lovergirl, haar kinderen Klaas en Maartje zouden we een lang weekend naar Londen gaan. De reis werd geboekt, iedereen had er zin en niets kon meer mis gaan. Fasten you’re seatbelts! Naast het gedoe, gezeur en gezeik over “ik wil vliegen”, “ik durf niet in die tunnel” en “duhhh, ik ga niet 7 uur in trein zitten” bleek dat de beide dames van 17 ruzie maakten om één en dezelfde vent. Met doodsverwensingen heen en weer dreigde het –reeds betaalde, reisje niet door te gaan. This tunnel ain’t big enough for the both of us. Er was een waar diplomatiek offensief voor nodig om deze ordinaire ruzie in de kiem te smoren, te sussen en terug te brengen naar een, voor Maartje en Rhea, geheel nieuw concept: vreedzame coëxistentie. Peace in our time. Ja, Londen was in menig opzicht een succes. Al op de eerste ochtend in deze metropool waren Lovergirl en ik al genoodzaakt om drie chagrijnige pubers midden in Londen te dumpen met wat money, een map en metrotickets. Zij naar de Primark en wij naar het museum. Bij de Red Lion zouden we elkaar weer treffen. See you later alligator. In de Red Lion, een typische Engelse pub waar het bier slow en langzaam stroomt zaten Lovergirl en ik te genieten van een drankje. Daar kwam het stel, bepakt en bezakt. Nee, die hadden hun slag geslagen en dat maakt dorstig. Rhea op weg naar de bar, met mij en de pondjes in haar kielzog. Nog voordat Rhea drie limonade had kunnen bestellen snauwde de uitbater iets van ‘Id Card’. Rhea liet zich niet onbetuigd en begon uiteraard een discussie met de kroegbaas. Mijn diplomatieke interventie liep uit op een volkomen ramp. De landlord was not amused en wij vervolgens niet meer welkom. Toen we wegliepen zag ik nog net wat er op het reclamebord van de Red Lion stond: Friendly atmosphere. | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Onlangs was ik op de veertigjarige bruiloft van mijn broer en zijn vrouw. Volgens mijn broer had hij al veertig jaar ruzie met haar. Tsja, het huwelijk als tweepersoons oorlog. Ik bekeek het slagveld en mijn voorland. Iedereen zag er nog zo uit als vijf jaar geleden, wel ouder en voller. Het aantal gebitsprothesen per vierkante meter was duidelijk gestegen en hier en daar ontwaarde ik al een gehoorapparaatje . . . Heel fijn. Zijn zoon Martin was er ook. Mijn neef is een bijzondere kerel. Als student kon hij opmerkelijk veel dingen tegelijkertijd: proeven van de liefde, genieten van het bier en studeren. “Ach” vertrouwde Martin mij destijds toe: “dat leren komt mij gewoon aanwaaien oompje”, “de chicks in feite ook, en biertjes optillen kost ook niet zoveel moeite.” “Geef toe. Wie wil dat nu niet.” Gebrandt op een voorspoedig studieverloop van zijn zoon bood mijn broer hem destijds een reis naar Zuid-Amerika aan. Daar zouden ze zich gaan verdiepen in waterplanten want dat past goed in het CV van een toekomstig marine-bioloog. Er was maar één soepele voorwaarde: de propedeuse moest vooraf in één keer gehaald worden! Gertergd belde mijn broer mij op een gegeven moment op. “Waar is Martin? We hebben al dagen niets van hem gehoord en over een paar uur moeten we richting Schiphol. We moeten iets halen en dat iets lijkt op een vliegtuig”. Ik kon uitsluitsel geven. Martin zat in een kroeg biertjes te drinken en was in verband met heftig liefdesverdriet niet van plan om het dranklokaal te verlaten. Dat vliegtuig heeft ie gehaald. Zijn propedeuse niet. Hij vertelde dat verhaal pas op tien kilometer hoogte aan zijn vader. Schijnt een leuke scène daarboven geweest te zijn. | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
|
Om Max kun je niet heen. Max, een vitale pensionada van 67 heeft het leven goed begrepen en slurpt ervan als een varken uit een trog. Hij bezoekt me altijd op mijn werk, in zijn nieuwe auto of met zijn fiets die hij altijd midden in het bedrijf stalt. Immers, je weet nooit wie de fiets wil stelen. Max, kort van stuk, lang van stof, kaal, en vooral amicaal begroet me altijd met "Ca va mon ami?" 'Die meneer op de fiets' en ik hebben een gezamenlijk leven gehad. We deden samen de communicatie van een scholengemeenschap. Iets met een C. Hij had de centjes, ik hielp hem van die zware last af en iedereen was gelukkig. Tot dat ik uit deze club gegooid werd, vlak daarna ook de communicatiekut die dat allemaal bedacht had gevolgd door Max die het toen daar ook voor gezien hield. Ongemerkt groeiden we uit tot vrindjes en deelden in de spaarzame momenten die we hadden lief en leed. De met twinkelende kraaloogjes en spraakwaterval uitgeruste Max luisterde dit keer mijn verhaal wel aan. Hij zweeg over de slijtersdochter, Zgirl, hij zweeg over de bijna drie jaar onvoorwaardelijke liefde die we voor elkaar hadden en bedreven. En hij zweeg nog meer over haar plotsklapse, achterklapse en onverhoedse liefde voor een ander en haar verraad aan mij. "amice" "Er zijn meer vrouwen dan kerktorens " riep Max uit. Maar hij vertrouwde me ook het volgende toe: "zoveel liefde na drie jaar. En zo heftig nu. Dit gaat die andere meneer ook overkomen." Salut! | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
|
Ik schuurde nog eens even lekker tegen lovergirl aan toen ik een sms kreeg van mijn dochter Rhea. ‘Het gaat vet slecht met Pino, ik ga naar de dierenarts . . .’ Via mijn telefoon informeerde ik naar de situatie en het bleek dat Pino ergens last van had en goed ook. Om twee uur die middag zou de buurvrouw samen met Rhea de dierenpraktijk bezoeken. Ik beloofde er rond die tijd ook te zijn. Daar ging mijn zondag met lovergirl. Pino was onze jongste huisgenoot. Een vijfjarige wit-rode kater van vuilnisbakkenrasformaat die door middel van zware morele chantage door mij toegelaten werd als nieuwste bewoner. Rhea was door het dolle heen en bezwoer op haar puberhart dat ze goed voor Pino zou zorgen. Ik geloofde het allemaal en zo kreeg Pino een plekje in Rhea’s hart, mijn huis en naar later bleek ook in mijn moneybelt. Ik kroop na het gesprek nog eens lekker tegen lovergirl aan, er was nog wat tijd en die wilden we goed gebruiken. Maar de pret was van korte duur. Mijn Iphone rinkelde en Rhea meldde dat ‘vet slecht’ nu de status had van ‘vet vet slecht.’ Ze zou direct naar de dierenarts gaan en mijn komst was dringend gewenst. Ongeschoren, ongewassen en in het ongewisse reed ik naar Leeuwarden met als einddoel: de dierenpraktijk. Een nieuw en zeker niet gewenst fenomeen in mijn leven. Met Pino ging het slecht. De kater kon niet plassen en dat zorgde voor veel ongemak en pijn. Overblijven bij de dierenpraktijk was gewenst maar Rhea mocht zo vaak komen als ze wilde en ik was altijd welkom om iets te bespreken. Daar hebben we veel gebruik van gemaakt. De vele dagen die daarop volgden zag ik een droevige Rhea, een vader die het beste met Rhea en Pino voor had en begripvolle dierenartsen. Tsja, prognoses konden ze moeilijk geven. Het kon goed gaan en slecht gaan. Langzaam aan begon ik te denken aan al die advocaten die mijn proceskansen met dezelfde argumenten verdedigden. Toen ik naar de toekomstige faktuur vroeg zei de dierenarts: ‘het is emotie toch’ om vervolgens zonder blikken en blozen een faktuur aan me te geven met de woorden”: ‘dan heeft u die alvast’. Uiteindelijk hebben we , na vele woorden en vijhonderdvierendertig euro en 73 eurocents aan faktuur Pino laten inslapen. Geen crematie à euro 150, maar een rituele begrafenis, gewoon in de tuin van van Rhea’s moeder. De rekening was inmiddels, naar Marten Toonder, tot anderhalve meter opgelopen. Pino, toch mis ik je. | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
|
Ik moest en zou mee. De suikeroom van Maartje en Klaas was jarig en nu was ik uitgenodigd, na drie jaar de loverboy van hun moeder, lovergirl, te zijn om de ballottagecommissie te ontmoeten. En dat heb ik geweten. Met mijn petite cruiser, de goedkoopste Fiat, reed ik naar Boerakker. Het kon niet missen, daar moest het zijn. Aan de kant van de weg stond de ene na de andere bolide geparkeerd. Pak m beet per auto goed voor 10 bijstandmoeders-uitkeringen op jaarbasis. Voorzichtig zette ik mijn auto uit het zicht bij een afvalbakterrein. Ik wilde niet opvallen. Het was een leuk feestje. De jarige van ongeveer 150 kilogram met een uitstraling van Sinterklaas en de Kerstman omarmde me familiair. Me Casa Tu Casa en ik voelde zijn baard en borstjes. Gastvrijheid kent geen grenzen. Alles was perfect georganiseerd. De tuinman die 40 uur per week in dienst was deed de barbeque terwijl een tentzeil eventuele depressies ons soelaas moesten bieden. Maar ik was dus wel een vreemde eend in de bijt. Drank genoeg en ik was de bob stelde ik iewat teleurgesteld vast. Geen probleem vond de gastheer en bood aan dat een taxi op zijn kosten dat probleem zou oplossen. Wat een aardige man en wat een grote tuin. 'Wat ik er van vond, die tuin' vroeg hij. "Lekker groot" zei ik en dat was niet overdreven. "maar er is ��n ding dat ik nog mis" vervolgde ik. "o ja?" vroeg hij. "Ik mis in feite nog een zwembad'' zei ik met lichte ironie. Dat had ik dus helemaal goed want over twee maanden zou er een groot zwembad ge�nstalleerd worden. Helemaal compleet en altijd 27 graden. Ik naaide er snel uit door na de wc te vragen want zo veel warm water deed direct een beroep op mijn natuurlijke aandrang. In dat grote huis was het een hele opgave om een toilet te vinden. Al zoekend in die grote ballentent vond ik slechts twee wc's en maar drie complete huisbars. De natte droom van elke alcoholist en de leverancier van al dat lekkers. Het toilet was erg mooi uitgevoerd. 't Is dat ik nog nooit in een bordeel ben geweest. De ferme straal bracht rust in mijn leven en ik mixte me tussen de prins clausbroeken, coltrui's en wandelende chemokarren met teveel goud. Snel werd er naar mij ge�nformeerd en vooral wat ik voor de kost deed. Gelukkig heb ik een creatief beroep en dat is erg interessant in die kringen. Die ene mevrouw met het uiterlijk van een dikke vijftiger en de kleding van een twintiger verklaarde heel veel van Rodin te houden. Dat is ook de enige beeldhouwer die ik ken op Zadinsky na maar te veel socialisme zou wel eens tegen me werken op deze partij. Geweldig zei ik toen zij heimelijk aan mij toevertrouwde dat zij ook wel eens een steentje houwde. Het huis van onze gastheer stond er vol mee. "Oh wat leuk" "ik zag in de hal bij het toilet een hele mooie buste staan. Die is ook van u?" "Nee" was het korte antwoord. Die toevallig niet" Heb ik weer. | ||
| 1 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
|
Nano nano is de bijnaam van een van mijn collega's. En die heeft hij gekregen door zijn bevlogenheid voor de ipod Nano. Dat was het helemaal en die kon hij zo kopen pochte hij. Hoefde alleen maar zijn giropasje te voorschijn te halen en hebbes! Dat deed ie ook: zoals iemand een kroket uit de muur haalt - en van kroketten weet Nano alles- kocht mijn collega een ipod Nano. Een ipodgnger was geboren. Nano kocht meer met dat giropasje. Het vervoer van zijn huis naar het bureau moest geregeld worden en aldus verscheen er op een dag een grote VW voor de deur, glimmend van de lak. De 'bandjes' werden vervangen door echte banden van pak em beet 750 euro. Want die staan mooier en geld moet immers rollen. Het kon niet op. Nano had de smaak te pakken, de ipod werd thuis uitgerust met een i-speakersyteem. Er kwam een nieuwe i-mac, een i-bike (want er was iets met het voorlicht van de oude fiets) en er verscheen zowaar ook een i-girl van 18 jaar. Nano kon zijn geluk niet op en iedereen op kantoor genoot van zijn genieten. Totdat er een ster en een groeiend scheurtje de voorruit van zijn i-car ontsierde. Driehonder euro zou de reparatie kosten en dat ging mooi niet door! "Driehonderd euro" bromde Nano, "en dat voor z'on stukkie glas". Never nooit niet. Hij zou een list verzinnen. De autoverzekering gaf niet thuis. Had meneer de auto maar allrisk moeten verzekeren! Vervolgens zette Nano nano zijn zuster in. Aardige meisjes, daar trappen ze altijd in die verzekeringsmannetjes. Dus zuslief belde snel de Friesland Zorgverzekeraar op met de mededeling dat ze voorruit van haar broer per ongeluk gemold had. Of ze zelf iets mankeerde? "nee, hoezo?" Toen maar haar WA verzekeraar gebeld. Dat ging heel goed tot dat de familieband uitkwam. "Nee familieleden dekken we niet" Nano had het! Met een listig bedacht scenario belde hij de Postgiro op. De doorlopende reisverzekering zou uitkomst brengen. Nano hoefde er niet eens om te liegen. Hij was immers met i-girl een dagje naar Zandvoort geweest. Dat is bijna vragen om een schadegeval en een uitkering! "Zo, u bent dus een dagje in Zandvoort geweest" vroeg de schadebehandelaar belangstellend. "En aan het eind van diezelfde dag toen u naar huis ging trof u de beschadigde auto aan." "Ja en dat was balen want ik had de auto net gekocht" gaf mijn collega aan. "meneer, wij keren alleen uit als er minimaal n overnachting heeft plaatsgevonden" Na drie weken vakantie kwam Nano weer aanrijden. De ruit was gemaakt raison van driehonderdentien euro. Het dashboard was uit gerust met een heuse flexibele ipodhouder. Tenslotte zag ik de nieuwe trekhaak. "Kostte niets dat ding" bromde Nano, "maar wel tweehondervijftig euro aan werkmansloon". | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Ik zou niet met mijn slijter en squassmaatje een partijtje gaan spelen maar met zijn dochter Sandra. Een vrolijke meid van ergens in de dertig, bloedfanatiek en gevaarlijk in het spel zoals al snel zou blijken. Natuurlijk zou ik rijden en in een verzengende hitte reed ik met haar het woonerf af waar zij woonde. Al pratend gaf ik aan dat ik de pest had aan al die mensen die gezellig met je meesturen. Bij mijn zuster stap ik niet eens meer in de auto en met mijn vriendin zijn er afspraken gemaakt. Of zij ook z'on type was. Z'on pratend stuur. 'Nee' verklaarde ze, 'z'on type ben ik niet' om te vervolgen met: 'Ga hier maar rechtsaf'. | ||
| 1 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
|
Papierfetishisten krijgen er een penis majestatis van, vormgevers een warme buik en op klanten maakt het indruk. Maar dan moet ie wel op de tafel liggen: Identity Matters, een groot formaat dik maandelijks magazine met stoere fotografie, spannend papiergebruik en retegeil gezet. Geen wannahave maar een musthave. Niets voor mij dus maar toch komt dit dure blad over design en design elke maand voor niks, nakka nada door mijn gleuf gevallen. How come? Zeven jaar geleden wonnen we een Europese ontwerpprijs. Een week lang op kosten van de papierfabrikant naar de USA, the Big apple en Boston, samen met al die ander prijswinnaars. Wie wil dit nu niet? Gezelligheid was troef en eenmaal aangekomen troffen we een ander bijbehorend gezelschap aan. Dat ging een leuke week worden. Vooral voor Elfride en Peter want dat klikte behoorlijk en dat kon ik van Peter en mij niet zeggen. Zij was een ontwerpeend uit de Amsterdamse grachtengordel terwijl hij uitgever was van naar eigen zeggen: een groot formaat dik maandelijks magazine met stoere fotografie, spannend papiergebruik en retegeil gezet. En die twee ontwikkelden in het diepste geheim enige tortelduiverij. Gaf niets want hun ega's zaten toch aan de andere kant van de plas onwetend thuis met the kids hun zorgtaken uit te voeren. Een hele week gesleep van de ene meeting naar de andere happening en telkens je koffers pakken want het was ook hotel in en hotel uit. Niets was lekkerder dan even op jezelf in een koele hotelkamer te vertoeven. Maar voordat het zover was moesten de meesten nog ff met mij onderhandelen want er waren meer non-smokingrooms dan nietrokers. Gek genoeg kreeg ik altijd een rokersruimte. Tuurlijk wilde ik iedereen ter wille zijn. Om ongeveer 3 uur morgens ging de telefoon naast mijn bed. Het was Peter, naar eigen zeggen, zo geil als een beer en helemaal ready for take off! Ik had het gelijk door en vertelde hem dat ik Elfride wel even wakker wilde maken. "oeps" klonk het. "ach" zei ik "it doesn't matters". | ||
| 2 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Ietwat dromerig stond ik in de sportzaal naar de krachtpatsers te kijken. Wat een lijven! Daar kom ik nooit aan toe dacht ik en droomde verder. Hooguit wat fatreducing. De mannen daar bewegen wat in slow motion en drinken langzaam uit hun flesjes. Gespierde massa's die je ook weer terugziet in de douche met hun gladde en geschoren lichamen. Daar waar ze bijna hetzelfde ritueel uithalen. Saunageuren en bodylotion die je overmeesteren. Maar ik stond daar dus te dromen. Siss Siss. Ik schrok me rot. "goh, ik wist niet dat je zo'n sportief type was" zei ze tegen me. En daar stond ze: Cristina, mijn vleesgeworden opponent in een juridisch geschil dat ik had met haar werkgever. Naar later bleek haar exwerkgever. Ze keek me aan met haar grote, bruine, scherpe en dodelijke ogen. En wel van heel dicht bij. Was ik maar in de kleedkamer om mijn vege lijf te redden. Cristina, 72 kilo, pak em beet 1 meter 90. Daar verdient een dietist geen moer aan. Een type waar je een scheermes langs kan zeulen zonder iets te raken. En die wilde met mij praten. Maar dan wel onder het fietsen bedong ik. Daar gingen we dan. Twintig minuten fullpower en maar praten over het onderwijs waarin zij geraakt was. En dat zonder diploma's. Ik mag dat wel. Lesgeven is namelijk helemaal niet moeilijk. Zolang je maar n les voorblijft. Lesgeven was haar lust en haar leven bleek alras uit haar betoog. Ze nam iedere student serieus want ze discrimeerde immers niet ondanks haar lidmaatschap van de VVD. In no time legde ze uit welke trucs leerlingen- we hebben het natuurlijk wel over het MBO natuurlijk- voor haar in petto hadden. En uiteraard de tegenmaatregelen die zij trof om elke vorm van fraude de kiem in te smoren. Het "ik heb een plagiaatscanner!" leverde al snel meerdere kandidaten op om het werk terug te vragen om een en ander 'te verbeteren'. Dat vond ik wel een leuke. Ze ging verder over het onderwijs en haar avonturen in het onderwijs en met name haar visie over dat zelfde onderwijs. Na twintig minuten vond ik het wel weer genoeg. Zoveel onderwijshervormingen kon ik gewoon niet meer aan. Ik verlangde naar de douche en de krachtpatsers. | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Ik ben naast reclamebaas ook voor een ietsje pietsje docent vormgeving bij een hogeschool die een heel goede communicatieopleiding hebben. Ik geef er niet voor niets les. Een van mijn taken het begeleiden van studenten op hun stageplek. Da's leuk en leerzaam Vorige week bracht die begeleiding mij bij een heel bekende drukker van bijbels. Duizenden bijbels verlaten daar, in vele talen, zonder een Babylonische drukverwarring de drukkerij. Helaas gaat een 2000 pagina grote bijbel vaak een leven lang mee. Dat is dus in marketingtechnische zin een naar gegeven. Ze geven ook boeken en een taalmethode uit. Alles geschoeid uiteraard op christelijke leest. Joost, mijn student, loopt stage op de afdeling marketing en ik ontmoette zijn begeleider, een heel aardige meneer die daar de baas was. Nieuwsgierig als ik ben informeerde ik naar het verschil tussen hun boeken (thrillers, romans etc) en wereldse boeken en in n adem vroeg ik ook wat er zo bijzonder aan hun taalmethode was. "Er wordt in die boeken niet gevloekt en in die taalmethode dragen de meisjes altijd rokjes of jurkjes. Maar dat moet je als christen aanvoelen gaf hij mij aan en daarom is affiniteit met het geloof wel een eerste vereiste voor dit soort banen." Fingerspitsen gevoel dus. Een leuk gesprek en bedacht dat mijn soms vrijmoedig taalgebruik hier wel eens slecht kon vallen. Oppassen geblazen dus! Het was er uit en gelijk wist ik dat het foute boel was. Midden in een zin zei ik "oh God" Pijnlijke stilte. Maakte gelijk mijn excuses. Stom stom stom. Hij keek me aan en zei: "geeft niet hoor! Het aanroepen van God mag altijd." | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
|
Mijn ex-zwager Egbert is bij de vrijwillige brandweer. Engbertus zoals ik hem altijd noemde vond dat heel gewichtig. En welk onderwerp je ook aanroerde. Het gesprek werd altijd handig op de brandweer en de avonturen van Engbertus gebracht. Hij vertelde vaak over het bluswerk. Met name het bluswerk na een oefening. Dat doen ze, raar genoeg, met bier. A la. Toch wel een veilig gevoel z'on type in de buurt. Je weet maar nooit. Het was een warme zomerdag en wij werden uitgenodigd voor een bbq bij Engbertus thuis. Da's altijd leuk. Lekker luieren, liggen en genieten want Engbertus had het helemaal voor elkaar! Op het gazon stond de hibatchi op een paar tegels al gereed. Geheel waterpas uiteraard. In de onmiddelijke omgeving: een branddeken, een emmer gevuld met zand en als backup in het tuinhuisje een brandblusser type a, b en c. Vervolgens stond zijn fiets in alarmfase ��n en zijn brandweerjas binnen onmiddelijk handbereik. Niets stond het feest meer in de weg. Engbertus begon met het ritueel van het aansteken van de bbq. Niet met vluchtige brandmiddelen maar met verantwoord bbq materiaal. Onderwijl kregen wij een les over veilig barbequen. De gevaren die gepaard gaan met een bbq zijn weinig gering. Je moet op alles voorbereid zijn. Dat die dingen nog verkocht worden aan mensen zonder brandweerachtergrond! Tsja. wij boffen maar weer met Engbertus. Het ging allemaal naar wens. De vrouw wiens naam ik nooit meer noem zou rijden dus ik liet me het bier best smaken. Net zoals de salades en het stokbrood. Niets kon meer misgaan. Opeens ontwaarde ik een soort rooklucht. Nee niet dat van de bbq maar het was iets anders. 'K sloeg er eerst geen acht op maar het bleef tot me doordringen. Engbertus rook niets. Ja, alleen maar kansen om te praten over de door hem gebluste branden. Maar ik bleef iets ruiken. Opeens wist ik het! De keuken. Uit de keuken kwam een gestage stroom donkere wolken. En voordat ik het wist een enorme steekvlam. Geen pindasaus die middag. | ||
| 0 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
| ||
| Het was eerst een fijne supermarkt. Die daar in de Eksterstraat. Een Konmar. En die toko was n en al dienstbaarheid. Daar wilden ze je nog helpen. Zo graag, dat ze het alvast op hun werkkleding hadden gedrukt: "Kan ik u helpen". Maar de Konmar is niet meer en is een Super de Boer geworden. In die Super de Boer werken mensen, voornamenlijk van de vrouwelijke kunne die je met name niet willen helpen. Dat begint 's morgens al iets voor half negen. Dan staat zo'n type gewoon te wachten tot het echt half negen is om deze wereldzaak te openen. Ook als daar al een horde kooplustigen staat te wachten om te hamsteren. Nee, dit is een zaak waar service hoog in het vaandel staat. Bij de servicebalie staat meestal een donkerharig-niet haar eigen- type met een wouldbe bril de klanten de deur uit te kijken. Nee, deze dame wacht op: of een lover of haar zwangerschapsverlof. Kan ze lekker betaald thuis blijven. Dat laatste zou een enorme kwaliteitsslag van deze Super zijn. Verder hebben ze ook een type in dienst die hardnekkig naar mijn klantenkaart vraagt. Daar heb ik een hard hoofd in, ondanks de Rockspunten die je ermee krijgt. Ook zijn er meer kassa's dan ze kunnen bedienen. Lekker frusterend. Ok ik geef toe: die ene kassamiep kan goed bliepen en scannen. Niets en niemand ontziend doet ze een poging om het record snelscannen te verbeteren. Met de fanatiekheid van een autist beamt ze er op los. Ik had haar bijna opgenomen in ons sjoelbakteam. Want da's een winnaar. Een grote poster in deze zaak siert de wand. "de beste supermarkt in 2005!" No way! De chagrijnigste! Dat wel! | ||
| 2 Reacties | Plaats Reactie | Permanente Link |
|
|
| Pagina 1 van 4 |
| Vorige Pagina | Volgende Pagina |